การรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกาก้อเดินช้าขึ้นเป็นเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
และการดำเนินชีวิตระหว่างรอนั้น
ก้อมีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไป
ทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และ ความอ่อนไหว
การอยู่ห่างกัน.....
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างต้องทำใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่าง ๆ
ที่คอยรบกวนและคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย..ที่วันหนึ่งเราพบว่า
คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
คนที่ฝ่าฟันความบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้...ไม่ใช่เรื่องธรรมดา
เพราะฉะนั้น
ย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เขามีอยู่ก้อคงไม่ธรรมดา
และคนคนนั้นก้อย่อมมีค่าพอ
เวลาที่ชาวประมงเลี้ยงหอยมุก
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
แต่เค้าก้อรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเค้ารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล
ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
....ที่มีค่าพอให้รอคอย....
จะพบว่ามีใครคนหนึ่งอยู่ในนั้น
ใครคนนั้นเป็นคนรักของเราเอง
เพราะใจเราตรงกัน...